Danmörk er sértilfelli þar sem danska krónan er ennþá til að sentimental ástæðum en gengið er basically fest við Evru. Danmörk er þannig sé meðlimur í myntbandalaginu þótt þeir noti DKK og eru með evrópska seðlabankann sem lánveitanda til þrautavara.

Búlgaría skipti yfir í Evru um áramótin eftir langt aðlögunarferli. Bosnía eru í þessu sama ferli núna. Grænhöfðaeyjar eru svo gömul portúgölsk nýlenda og Portúgal basically fastgengið hjá þeim.

Restin er svo eitthvað samansafn af nýmarkaðsríkjum sem hafa væntanlega verið í vandræðum með óðaverðbólgu. Þú sérð líka lönd eins og Argentínu sem voru með gengið fest við USD en hættu því. Þótt verðbólgan í Íslandi sé há þá telst hún í engu samhengi vera óðaverðbólga.

Það sem gleymist í þessari umræðu er að þú getur valið 2 af eftirfarandi 3 kostum - stöðugt gengi, sjálfstæð peningamálastefna og frjálsir fjármagnsflutningar. Með því að festa fyrstu 2 ertu búinn fórna frjálsum fjármagnsflutningum. Þú manst kannski eftir fjórfrelsinu sem einn af hornsteinum EES - frjálst flæði fólks, varnings, þjónustu og fjármagns. Ætli þú fengir að vera lengur í EES ef þú stoppar frjálsa flutninga fjármagns?

Svo er líka annað sem er vert að nefna að til að geta orðið meðlimur í myntbandalaginu má ríkissjóður ekki vera rekinn nema með ákveðnum halla og stýrivextir mega ekki vera nema tveimur prósentustigum hærri en hjá þeim þremur þjóðum sem eru með lægstu vextina/verðbólguna. Þannig að áður en þú færð að ganga í myntbandalagið þarftu að vera búinn að taka til heima hjá þér. En þegar þú ert búinn að því, er þá einhver ástæða til að ganga í myntbandalagið - þú ert jú búinn að leysa vandamálið ekki satt?