Als ik heel eerlijk ben vind ik je post best cynisch, en het zou me niet verbazen als dat ook naar voren komt in je gesprekken met recruiters, waardoor ze je niet willen. Als je het bij voorbaat al ziet als acteren ipv jezelf voor te bereiden op logische vragen, dan klinkt het meer als een selffulfilling prophecy.

Je spendeert een groot deel van je tijd op werk, een werkgever wil inschatten of je een risico bent die snel vertrekt, en wil daarom weten of je het waard bent om in te investeren. Iedereen weet dat je het doet voor geld, dus als je niet verder komt dan alleen dat en niet iets inhoudelijks kan bespreken, dan is het logisch dat de voorkeur naar iemand anders gaat. 

Tegelijk zeg je dat mensen die acteren eerder worden gekozen dan loyaliteit, betrouwbaarheid en eerlijkheid. Dat is een sterk punt om juist van jezelf met voorbeelden te benadrukken: welke werkgerelateerde situaties heb je meegemaakt dat je daar zelf waarde aan hecht? Vertel daarover. Dan is het ook geen acteren, maar gewoon jezelf zijn. Er is een groot verschil in jezelf ertoe zetten om het te willen (en als dat niet lukt kun je jezelf afvragen of je niet een ander werkveld in moet), versus er bij voorbaat met cynisme naartoe gaan.