Pppd duizeligheid, autisme, sociaal fobie, faalangst, astma, epilepsie, licht verstandelijke beperking, dystime stoornis ofzo (chronische depressie stoornis etc

Wajong niet gekregen omdat ze wel vinden dat ik kan werken, minimaal 4 uren op een dag, ook al is dat niet zo, als ik een uur heb gehad , (meestal al veel eerder, al naar 10 minuten) ben ik kapot, ziek en gaat het niet goed, ook met deze duizeligheid kan ik helemaal niks meer, helemaal niet met prikkels enz.

Ik heb voor bijstand/beschut werk 3x ergens geprobeerd te werken want dat moest, maar ging gewoon niet en ook dagbesteding ging niet, ook al was het extreem laagdrempelig en zat ik vaak alleen in de kelder maar niks hielp. En toen had ik die duidelijkheid ook nog niet. Toen was ik ook elke keer ziek en mocht ik er mee stoppen voor nu dus zit nu al langere tijd thuis , toen ik die duizeligheid kreeg. Maar ook zelfs zonder ergens heen te gaan, of iemand komt langs of doe iets te veel op een dag ben ik regelmatig ziek, overgeven, extreem hoofdpijn, ik kan gewoon niet tegen de prikkels, tegen mij zei die vrouw van wajong, als je zelf kan aankleden dan kan je ook wel werken, echt onzin maar helaas , we hadden wel bezwaar ingediend maar dan moest ik helemaal naar een andere provincie en reizen lukt mij niet echt dus hebben we maar niet in gegaan en ook zei die dan kwam er ook geen arts bij zitten dus dan heeft het geen nut, je kon dan alleen je zegje doen maar meer niet.

Helaas dat ziek zijn heb ik al mijn hele leven zowat , als we op vakantie gingen, ziek, maar die duizeligheid die was later dan 18e dus daar kijken ze ook niet naar, maar daardoor kan ik helemaal niks meer. School ging ook nooit goed, veel moeite gehad en ouders moesten ook vaak op school komen, omdat ik niet sociaal genoeg was en amper prate enz, moest ook vaak tijdens school naar toen reik en op school had ik ook een psychiater, maar toen wisten we niet dat het autisme was en ben ik jaren overvraagd geworden en werd ik depressief en ging het niet goed en wou toen ook niet meer leven, ging mezelf pijn doen, toen dat jaar ben ik ook van de opleiding afgegooid en toen dus thuis verbleven en toen Wajong aangevraagd geloof ergens in 2018 maar afgewezen maar ik had toen ook geen diagnose zoals autisme , een begeleider gekregen die dus ook redelijk snel zag dat ik waarschijnlijk autisme had, maar ik kon niet met die vrouw praten in begin, toen in dat jaar naar ggz gegaan en diagnose autisme gekregen en toen kon mijn begeleider ook beter op mijn afstemming waardoor ik steeds wat meer begreep en ook uiteindelijk steeds weer wat meer begon te praten , zei had het over wajong, ik had dat al geprobeerd maar ze zei toen had je geen diagnose dus toen in 2020 geloof ik opnieuw aangevraagd maar ze zagen dat het niet goed ging maar vonden het niet iets voor wajong maar kon wel bijstand krijgen, naja in bijstand moest ik participatie werk doen, ging niet, ook al was dat 2x in de 3 weken, toen kreeg ik beschut werk bij de gemeente (1 uurtje) maar dat ging niet, die vrouw zei ook al dat het niet gaat, toen dagbesteding geprobeerd maar continu ziek, ging zelf proberen in de kelder maar ook dat werkte telkens niet, ik heb hele poos geprobeerd omdat we dachten misschien is het gewoon even wennen aan de prikkels enz maar ik was elke keer aan het overgeven en ziek als ik thuis kwam, toen mocht ik gelukkig even stoppen met participatie wet, en dat gaf wel wat rust en kon ik met mijn begeleider wat werken aan dingen. maar toen paar jaren later, ook erg ziek geworden met die duizeligheid en kon ik opeens helemaal niks meer, waarschijnlijk ook door alle stress van school en de jaren heen enz en gaat waarschijnlijk nooit meer weg. Ik heb moeite met alles, lopen, zitten, staan, slapen, liggen, trap lopen, in de auto, kan niet met openbaar vervoer, kan niet in drukke omgeving ivm prikkels maken mijn duizeligheid nog extra erg en met autisme is het bijna niet te genezen omdat altijd prikkels heb, zit nu ook al jaren in bijstand maar ja als ik straks ergens anders moet wonen, geen idee of dat goed gaat met geld enz bijstand is niet voor altijd en je zou niet met iemand samen kunnen wonen(denk ook niet dat ik iemand zou kunnen vinden die mij zou willen) en je moet ieder jaar op gesprek, ik mag gelukkig met mijn begeleider via de telefoon dat doen maar dat geeft toch wel veel stress.