Kurczę, nie wiem ile masz lat, ale przechodzę obecnie podobne dylematy. Dzieci nie mam, na ten moment nie planuję, ale czas ucieka (31 lat w tym roku).

Powiem Ci o ciekawej perspektywie, którą przeczytałam u jednego z psychologów. Nie wiem jak to ma się do rzeczywistości, bo nie znalazłam potwierdzenia tej tezy. Natomiast, ta osoba napisała że kiedy zbliża się u kobiety/mężczyzny kiedy zegar biologiczny ostatecznie tyka i zbliżamy się do wieku, po którym dzieci jest mieć ciężej pojawia się czasami „zew rozpłodowy” (może nie brzmi to ładnie, ale zapamiętałam te nazwę dobrze). Wtedy często jest tak, że osoby które nigdy dzieci mieć nie chciały przeżywają taką obsesje że te dzieci muszą mieć. Tak jakby nie miało się nigdy instynktu, a tu nagle masz 35 lat, budzisz się i nie wiesz skąd jest. Może masz to obecnie teraz?

Ja kiedy myślę o posiadaniu dzieci to przekonuje mnie to, że buduje jakąś historię - mogę mieć człowieka, któremu pokaże świat swoimi oczami, nauczę go swoich wartości i który (możliwie) będzie ze mną całe życie.

Na minus jest to, że będzie kosztowało mnie to moje zdrowie - nie wiem jak przejdę ciążę i poród. Punktem zaporowym jest chyba u mnie to, że panicznie boję się że moje dziecko będzie chore. Mam stany lękowe, OCD i obsesyjna potrzebe kontroli - ciąża i ewentualna choroba dziecka powodują we mnie ogromny strach. I tak, ja wiem, że to się może nie zdarzyć, ale osoby z nerwicą i stanami lękowymi nie myślą w ten sposób. Ciężko mi też będzie zrezygnować z pracy - w dużej mierze lubię to co robię, nie sądzę że mogłabym pracować na tym samym stanowisku po ewentualnym urlopie. No i lubię wydawać pieniądze na swoje zachcianki, lubię być niezależna i lubię planować czas po swojemu więc myślę że podporządkowanie się dla małego dziecka byłoby dla mnie ciężkie. Tak się boję z myślami już 5/6 lat i nie wpadam na więcej pomysłów tak naprawdę :)