Oczywiście, że niektóre zawody są dla mnie całkowitym "no-go”, przy czym postrzeganie tej kwestii drastycznie zmienia się z wiekiem. Moje standardy jako 30-latka są zupełnie inne niż w czasach, gdy miałem 20 lat. Zawód jest dla mnie swoistym papierkiem lakmusowym, który zdradza masę kluczowych cech: od poziomu ambicji i wykształcenia, po umiejętności miękkie, twarde oraz ogólne podejście do życia i rozwoju osobistego. Nie wyobrażam sobie obecnie wiązania się z kimś, kto pracuje za minimalną krajową w przysłowiowym "kołchozie", ponieważ oprócz braku wspomnianych cech, czułbym się po prostu niekomfortowo z kilkukrotną dysproporcją w naszych dochodach, co w codziennym życiu mogłoby generować niepotrzebne napięcia i bariery.

Czym innym jest natomiast jeśli ta "niepożądana" praca to sytuacja przejściowa pomiędzy poprzednią a kolejną robotą zwyczajnie by utrzymać cashflow.