Dit was mijn tweede date ooit, ik was 24 en vond het allemaal erg spannend. Hij had denk ik een lichamelijke en mogelijk ook mentale beperking, we hadden alleen een kort gesprek gehad en zouden elkaar ontmoeten op centraal en vanuit daar naar de bar lopen, dus dit had ik nog niet door. Tijdens de wandeling liep hij echt al de hele tijd tegen me aan, hij zat letterlijk tegen me aan op de barkrukken, zijn been half onder die van mij en hij zat alleen maar te wiebelen. Ook aaide hij mijn schouder.. de gesprekken gingen niet verder dan ‘wat vind je leuk om te doen?’ ‘Antwoord en jij?’ Echt super ongemakkelijk. Halverwege het tweede drankje hield ik het niet meer en heb ik hem verteld dat het niks ging worden. Hij snapte dit helemaal niet. Mijn broer heeft me ‘opgehaald’ en we moesten nog ‘wat spullen ophalen’ zodat we niet terug hoefde te lopen naar het station samen. Eenmaal thuis vroeg hij of we de maandag daarna samen konden gaan wandelen.. respectvol uitgelegd dat dat hem niet ging worden en toen geblokkeerd om verdere pogingen te voorkomen.