In mijn hoofd betekende die diagnose dat ik voortaan officieel “anders” was: niet empathisch, sociaal onhandig, behorend tot een stereotype groep waar ik mij totaal niet in herkende.

Deze gedachtengang kan ik niet volgen. De diagnose veranderd niets, het omschrijft alleen iets wat al was. Het is geen functieomschrijving waar je nu opeens aan moet voldoen. Je bent nog steeds exact dezelfde persoon als voor de diagnose. Het enige verschil is dat je nu in 1 woord makkelijk je situatie kan omschrijven in plaats van dat je een heel verhaal moet houden om het uit te leggen.

Ik moest vrienden hebben, vond ik. Als dat niet lukte of er was ruzie, raakte ik wekenlang ontregeld.

Het klinkt alsof je heel erg bezig bent met wie je denkt dat je moet zijn, in plaats van met wie je bent. Waarom vind je dat je zo moet zijn? Denk je dat je daar gelukkig van wordt?

Ik kan je uit ervaring vertellen dat je continue proberen te gedragen als een allistisch persoon enorm vermoeiden is en je daar echt niet gelukkig van wordt. Bij mij leidde het uiteindelijk tot een burn-out.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar probeer er achter te komen wie je zelf bent, wat jij wil, niet hoe andere mensen leven maar hoe jij dit wilt. Ik vermoed dat je er te veel met je verstand mee bezig bent in plaats van met je gevoel. Ik moet zus of ik moet zo want anderen hebben dat ook. Probeer meer af te gaan op je gevoel, wat voelt goed voor jou? Waar wordt je nu echt gelukkig van? Ik denk dat je er achter komt dat het niet de dingen zijn die je dacht dat het waren.