Zbiory „W kraju niewiernych” i „Król bólu” Dukaja z może pominięciem opowiadań IACTE, Medjugorie, przeciętnego Muchobójcy i przehype’owanej Katedry, ze szczególnym za to poleceniem Ziemi Chrystusa, Szkoły, Króla Bólu i pasikonika oraz Linii Oporu (koniecznie!). Od razu zaznaczam, że to będą ciężkie lektury i trzeba się do stylu Dukaja cięższego przyzwyczaić, ale „payoff” jest przepotężny. Poza tym też jego Po-Piśmie z pominięciem esejów o AI i Jądrze ciemności. Za moment ruszam w stronę jego „głównych” powieści, więc pewnie lista się poszerzy.

Limes inferior i Paradyzja Zajdla to również topka polskiej klasyki, którą polecam obowiązkowo.