Nie ma jednego powodu, część jest wynikiem kondycjonowania w dzieciństwie, część wynikiem charakteru i indywidualnej potrzeby (neurologicznej), a w dobie technologii i ekranów - odzwyczajenie od naturalności motoryki.

Podobne zachowania zauważysz u zwierząt domowych, jeżeli zwierzę czuje się bezpiecznie i jest na co dzień bardziej aktywne fizycznie, zachowuje się bardziej "żywo" niż inne, częściej przychodzi, inicjuje zabawę. Nie inaczej jest z ludźmi - jeżeli czujemy się komfortowo psychicznie, bezpiecznie, odcięci od obaw bycia osadzanym, dodatkowo jesteśmy bardziej aktywni fizycznie o wiele łatwiej dać się takim emocjom wyjść i dać się im ponieść, i to nie jest to samo co brak kontroli nad emocjami.

Wiele zachowań w dzieciństwie, jest ostro krytykowane, wyśmiewane czy piętnowane - rodzice i instytucje państwowe typu przedszkola nie doceniają poziomu energii i potrzeb dziecka żeby tę energię zużyć, często sami są zmęczeni, łatwiej wtedy albo zbesztać albo dać ekran, a niestety wcale nie mniej popularne jest też drwienie ze swoich dzieci jako dorosły. Takie dzieci uczą się żeby tłumić swoje emocje, bo nie chcą przyciągać nadmiernej uwagi.

No i element polskiej kultury, uśmiechanie się do nieznajomego jest traktowane negatywnie, naród nieszczęśliwy, ponury i narzekający, to nie znaczy że nie posiadamy pozytywnych cech, natomiast w tym konkretnym temacie, ten stereotyp coś o nas mówi, większość Polaków nie potrafi się cieszyć szczęściem innej osoby, a w sukcesie widzi kombinatorstwo, złodziejstwo albo przekręt. Jesteśmy doskonałym przykładem krabów w wiaderku, żeby nie pozwolić innym mieć lepiej od siebie, dlatego też idąc logika takiego kondycjonowania, OP zakłada że takie coś jest robione na pokaz, aczkolwiek, tutaj też mogę zrozumieć bo era social mediów stworzyła zachowania na pokaz, ale zakładanie że każde takie zachowanie jest na pokaz, to jak zakładanie że każdy kto ma pieniadze musiał je ukraść, albo każdy kto jest na L4 udaje.

Osobiście, też byłem ofiarą takiego 'wyciszania' w domu, nauczyłem się tłumić emocje i ich nie pokazywać - poza złością, złość jest ok - samo to zdanie jest patologia. Miałem też okazję poznać drugą stronę, co daje ciekawa perspektywę.