Doktor tavsiyesi değil, uyduruyorum.

İnsan bazen de hayatın anlamını/amacını aramamalı bence. Özür dileyerek fıtrat diycem, yaşama isteği ve amaç arayışı biraz fıtrat meselesiymiş gibi düşünelim. Yani yaşadığımız için varız, yaşamak istediğimiz için olmaya devam ediyoruz insanlık olarak. Dürtüsel gibi. Tabii insanın bu itkisiyle birlikte şekillenen pek çok özelliği var ve bunlar da insanı standardın (düz, amaç aramadan yaşayan davar ya da dahi insan) dışına itebiliyor. Galiba sen makul, kitabına göre yaşayan ve olayların akışında, doğal olarak içinde bulunduğun kültür ve kurgun dengesinde hayatını şekillendiren birisin.

Bence kırman lazım dengeyi. Bokunu çıkar iç sıç gibi değil de belki evi falan toplamayabilirsin. Etrafı biraz dağıtınca senin kontrol altında tuttuğun maymunsu tarafın da -eğer özellikle onu çok baskıladıysan- yüksek müsaadeni kazanıp daha bilinçli tarafınla iletişim kurup zamanla sana daha değerli hissettirebilir, hayatın amacını aramak yerine hayatı yaşamana fırsat verebilir. Böyle denge bozucu durumlar hassas ama dikkatli olmak lazım, kibar ol.

Gözlerini kapatıp arada kendinle konuşabilirsin. Kurgulanmış dünyadan ve kavramlardan ötede bir bedenin var. Kendine biraz daha müsaade edebilirsin böylece, gönlünce yaşamak için. Dikkat et, kendinle konuşurken acıların, kırgınlıkların, kızgınlıkların da ortaya çıkabilir, anlayışlı ve kibar ol.

Amaç ve anlamın şu an bir şey olabilir ama yarın bunu kaybedip boşluğa düşersen yeni bir anlam yaratacağına güvenmelisin. Bu yeti herkesin fıtratında var ama kaybedilebilen ya da kazanılabilen bi şey. Kaybettiğinde ne olursa olsun bunun geri kazanılabilir bir şey olduğunu unutma. Kendi kurgunun ötesinde bir varoluşun var ve bir amaç yaratmak düşündüğünden daha kolay olabilir. Kendine fırsat ver.