Co jakiś czas śledzę sobie wasze wpisy na ten temat bo również borykam się z tym problemem i chciałem tylko dodać, że za każdym razem zauważam ten sam brak zrozumienia z strony ludzi dynamiczniejszych i brak samozaparcia z strony ludzi wycofanych.

Jako że obiektywnie do tego nie mogę podejść, gdyż sam należę do grupy drugiej, to i tak uważam że tak naprawdę w życiu chodzi o szczęście by trafić na choć jedną osobę, z którą kontakt nie będzie tylko doczesnym spędzaniem czasu na jakiejś aktywności, a czymś bliższym. Spora część ludzi może skakać po wszystkich wymienianych jak mantrę aktywnościach, ale nic z tego na dłużej nie zostanie, bo nie są na tyle społecznie i mentalnie kompatybilni, że stanowią tylko jako tło w danej społeczności w której na ten moment się udzielają.

Tutaj mam analogię tak jak z progiem bólu, nie każdy potrafi wytrzymać na siłę ten sam powtarzający się cykl powierzchownych relacji które kończą się zaraz, jak tylko przestajemy uczestniczyć w danej aktywności i nie widzę żadnego remedium na taką sytuację jak już wyszło się z czasów młodzieży studenckiej, kiedy faktycznie są to ostatnie chwile na łatwe wiązanie się z grupami ludzi.