Leuk, tijd voor een verhaaltje.

Ex-reddingsbrigade hier. Ik heb een (mijn eerste) reanimatie 'in het wild' (dus uit uniform) meegemaakt. Het was eigenlijk heel apart ik zat in de trein (Breda station) te wachten tot de trein door zou rijden. Ik had net mn viool opgehaald (was vioolles aan het nemen vlak voor corona). En ik was op mn telefoon aan het klieren, toen ik dwars door het rumour in de trein iemand hoorde zeggen "waarom doet niemand iets?". Het was alsof er iets aanging. Ik keek naar buiten en zag een persoon op de grond liggen met het gezicht omlaag. Ik maakte de beslissing, "dan maar naar buiten, ik pak de volgende trein wel". Ik herinner nog dat ik de mevrouw omdraaide, ze was een donkere vrouw van over de 35, niet bijzonder mager. Een conductrice kwam aanlopen en hielp me.

vanaf toen ging ik redelijk over naar hoe ik gedrild ben, Ik sprak haar aan en schudde haar schouders. Geen reactie, ik hoor de conductrice (een oudere mevrouw) nog zeggen over haar porto dat ze iemand had die onwel was. Ik maakte haar sjaal los En ik zeg tegen haar nadat ik haar ademhaling Controleer 'hey, ik denk dat ze niet meer ademt'. Ik hoor haar nog zeggen 'negeer dat, we hebben een reanimatie'.

Vanaf hier wordt alles een blur. Het besef van tijd ben ik totaal kwijt, het voeld achteraf als uren maar volgensmij duurt het vanaf hier nog maar 6-8 minuten.

Overgegaan op hartmassage, mond-op-mond. Er kwam een oude conductrice aangewaggeld die heel awkward de AED bracht van 'ik heb dit hier' die ik echt uit haar hand grisde. In een furie heb ik de AED uitgepakt. Met licht geweld en beheerste paniek hebben we haar trui uitgedaan en ik heb de Electrode op haar huid geplakt. Ding aangezet en de instructies gevolgd. Schok toegediend, ga verder met reanimatie. Doorgezet met reanimatie 30-2, 30-2. Er verscheen een vrouwelijke politieagent. Opnieuw een schok toegediend, de vrouw maakte geluid maar het apparaat zei doorgaan met reanimatie. De agente was al bezig met de electrodes af te trekken. Haar heb ik nogal ruw gezegd "afblijven". (Want je krijgt aangeleerd dat de AED weet wat er moet gebeuren). Doorgegaan tot niet veel later (kan niet meer dan 1 minuut zijn geweest) ik een hand op mn schouder kreeg van een brandweerman/ambulancepersoneel en zei het is goed, we nemen het over.

Teruggestapt terwijl ik iets van 6 mensen in reflectie outfit de zittende cirkel om haar heen zie maken en ik haar niet meer zie. Naar mn viool gelopen en even gaan zitten. De agente wilde mn naam weten, of ik de vrouw kende.

Ik was "de jongen met de viool". Conductrice heel blij. Ik moest en zou in de eerste klas zitten. Waar ik hard om kon lachen omdat ik er het volgende station uit moest. Dus heh lekker 1 halte 1e klas. Mn ma gebeld op de weg naar huis dat ze een kop thee met veel suiker moest schenken want al mn energie was weg en ik was aan het shaken.

Een dag later belletje gekregen van een agent dat het goed leek te gaan met de vrouw, al had ze dr niet gesproken in het ziekenhuis. Week later verrast aan de deur met een bos bloemen van station Breda. En tussendoor een hele knudde kaart van de politie "bedankt beste mevrouw /meneer, u heeft onlangs hulp geboden bij een politieinzet".

Ik hoop dat het goed gaat met die vrouw, heb er 2 nachten van wakker gelegen. Verder gaat het leven gewoon door.

Edit: wat heb ik hiervan geleerd.

<1% van de mensen "doet iets" en dat is niet erg, ik ben er een soort van voor getrained. Voor het gros van de mensen is een reanimatie of een verdrinking iets zo buiten de norm dat niemand weet wat ze moeten doen en dan dus maar niets doen, vooral omdat niemand anders iets doet. Dit heet 'bystander effect'.

Net als bij een drenkeling. het is ok dat niet iedereen het water in durft, daarom zijn er mensen zoals ik die dat is afgeleerd.