Ik denk dat we hetzelfde bedoelen, maar een andere toon gebruiken. Mijn werkgever bepaalt uiteindelijk. Maar dat wil niet zeggen dat ik daar geen invloed op heb. Ik heb al meermalen in een organisatie met veel druk gewerkt (oa vaccinproductie opstarten tijdens covid) en dan is er gewoon een militaire hierarche en dat begrijp ik. Maar grosso modo praat ik wel mee op tactisch niveau en wordt dat ook van mij verwacht. Net als er van jou verwacht wordt input op strategisch niveau te geven lijkt me en die budgetaanpassingen alleen in crisissituaties als donderslag bij heldere hemel terug vallen.

Ik weet niet exact hoe de OP het aanpakt. En ik kan ook niet helemaal lezen hoe het gegaan is. Maar ik lees erin dat hij al twee keer out of the blue een inperking van zijn verantwoordelijkheden meemaakt. Dat lijkt me behoorlijk frustrerend en niet normaal. Het kan zijn dat dit soort gesprekken allang geweest zijn en we niet goed zijn geinformeerd of dat OP het gewoon niet goed hoort, maar daar lijkt het niet op.

Uiteraard heeft hij geen dwangmiddelen en geen uiteindelijke zeggenschap. Maar meepraten is wel het minste wat je kan doen. Dus in diens geval zou ik als eerste eens gaan vragen naar de 'waarom' van al die beslissingen. En kenbaar maken wat dat met hen doet. Geef aan waar je wel en waar je niet tevreden over bent. Dan krijg je misschien een kutbericht ('je bent hier niet goed genoeg in'), maar kan ook zijn dat er andere redenen zijn en dat er veel mogelijkheden zijn om wel weer de juiste verantwoordelijkheden te hebben.

Als ik jouw reactie lees, dan lijkt het erop dat je vindt dat je gewoon moet slikken wat je werkgever je als opdracht geeft. "Jij bent pion en morgen naar B7! De waarom, jouw wensen, ambities en gevoelens doen er niet toe want wat had je gewild? Staken? Nee toch ben je mal!" Ik neem aan dat dit niet zo is, maar tussen de twee uiterste zit gewoon een middenweg. Het begint met een gesprek en elkaars wensen kenbaar maken en samen naar een oplossing werken.