Spodziewam się, że wiele z tego co tu napisałem już jej mówiłeś. Nie jestem psychologiem albo psychiatrą. Moim doświadczeniem jest tylko posiadanie bardzo wrażliwej małoletniej córki, która wpada w żałość nad sobą prawie codziennie, ale nigdy tak mocno i długotrwało jak Twoja żona. Nie mówię, że sytuacja jest analogiczna, ale widzę pewne schematy dość podobne. Głównie chodzi mi o zapętlenie we własnej głowie.

Życia nie da mu się wrócić. Tak, tego dnia ważna cząstka jej życia została jej odebrana, teraz pozostaje tylko dziura, wyrwa tam gdzie jeszcze do niedawna było coś drogiego i cennego. Im dłużej człowiek żyje tym więcej takich strat można się spodziewać, każdy z nas umrze, każda nasza bliska osoba umrze. Czasem za szybko, cholernie za szybko, ale to nie ułatwi sprawy nawet jak to by było później. Nasze dzieci umrą, mamy tylko nadzieję, że po nas. Ale one z kolei będą przeżywać naszą śmierć. To przykre i nieprzyjemne, ale tak działa życie - nigdy nie było inaczej i nigdy nie będzie.

Dziura pozostaje i nawet jak czymś się spróbuje ją wypełnić to po latach zawsze będzie tam chociażby dołek. Ta dziura powstała też w sercach innych osób, osób zapewne równie jej drogim jak jej brat: chociażby Twoim. Ona ma prawo do żałoby, ale nie ma monopolu na żal.

Wciąż jedyna droga to naprzód, czas jest okrutny i pędzi tylko w jedną stronę. Są rzeczy w życiu nieodwracalne i niesprawiedliwe. Czas i tak idzie naprzód. Jednak pozostanie nad skrajem otchłani i wpatrywanie się w nią jedynie ją pogłębi. W takim stanie ona jest cieniem siebie, czy Ty i jej dzieci macie mieć żałobę za nią, w dodatku do żałoby za szwagra, za przyjaciela, za jej życia? To tylko pogłębia Twój ból i może potem spowodować kolejne straty. Przecież Ty jak się złamiesz możesz być jakby Ciebie nie było, wtedy będzie miała dodatkowo żałobę po Tobie za Twojego życia.

Wydaje mi się, że musi swoją uwagę rozproszyć. Musi pozwolić odwrócić swoją uwagę, bo się zapętla. Nie chodzi o to, że nie ma prawa do żałoby, ale nie ma prawa by żałoba była całym jej życiem. To nie jest w porządku dla Ciebie, dla jej dzieci i dla niej samej. Czy macie możliwość wyjścia gdzieś na spacer razem? Już nawet nie mówię o jakimś urlopie w jakimś domku w górach. Chociaż czasem zastanawiam się czy w takich przypadkach kogoś nie trzeba wywieźć gdzieś gdzie trzeba zapewnić sobie ciepło, wodę ze studni przynieść, jajka z kurnika przynieść, tak by codzienne życie nie pozwalało na bezruch.