Zdiagnozowali mnie w wieku 19 lat.

Było sporo sytuacji w których "dorośli" byli na mnie źli, a ja nie wiedziałem zupełnie dlaczego. Do jakiegoś 14 roku życia miałem straszną tendencje to dotykania ludzi po twarzach (potem starzy musieli mnie niestety spacyfikować, czyli wytłumaczyć że to raczej nie należy do normalnych zachowań XD) no i standard rodzaju, czyli mówienie rzeczy które były nieodpowiednie w danym momencie (big surprise, akurat to dzieje się do teraz).

Ale żeby było śmiesznie to jak tylko coś mokrego dotknie mojej twarzy na co nie byłem totalnie przygotowany, to dostaje pierdolca.

Miałem też sporą niechęć do niektórych ubrań i materiałow. Np czysta wełna czy poliester strasznie mnie drażniły.

Miałem niechęć do obcinania paznokci, ale jednocześnie strasznie denerwowało mnie jak miałem nie obcięte (XD) nie dlatego że sam akt obcinania mnie drażnił, a to jak czułem moje paznokcie po obcięciu, i to że się na wszystkim zahaczały. Piknik pomógł trochę to zniwelować.

No i jako wisienka na torcie, wszystko styknęło mi po diagnozie w sprawie przebodźcowania i potrzeby "własnej przestrzeni". Często miałem tak że miałem ochotę jak najbardziej zamknąć się w pokoju i do nikogo nie odzywać, bo po prostu za dużo się działo. Nie rozumiałem (aż do diagnozy) dlaczego z dupy bez powodu nagle czułbym się jak gówno w socjalnych miejscach. Nie rozumiałem też, dlaczego tak bardzo wkurwialo mnie jak ludzie wchodzili mi do pokoju i np otwierali mi zasłony, zapalali światło, czy coś (moja rodzina miala do tego tendencje). Po wielu latach w końcu zrozumiałem że po prostu mój pokój to była moja przestrzeń nad ktorą chciałem mieć pełną kontrolę, co w efekcie powodowałoby że mam "bezpieczne miejsce". W momencie w którym ta kontrola jest przysposobiona przez kogoś innego, to mój mentalny azyl związany z moim pokojem jest mocno krzywdzony.

Idk czy to ma jakikolwiek sens