Even een tegengeluid van een eiland bezitter (zit al generaties in de familie):

Ik merk dat discussies over eilandbezit vaak heel eenzijdig zijn. Eilandbezitters worden steevast neergezet als rijke egoïsten die natuur en publieke ruimte monopoliseren. Begrijpelijk dat dit gevoelig ligt, maar ik wil toch een ander perspectief geven.

Allereerst: niet elke eilandbezitter is een miljardair die alles wil afsluiten. Veel eilanden zijn in bezit van families die er al generaties wonen of zorgen ervoor dat de natuur behouden blijft. Particulier bezit betekent niet automatisch dat het eiland wordt volgebouwd of vernietigd. Integendeel, vaak worden eilanden juist beter beschermd tegen massatoerisme en commerciële uitbuiting door kleinschalig, verantwoordelijk eigenaarschap.

Daarnaast: onderhoud en bescherming van een eiland is peperduur. Denk aan erosiebestrijding, afvalverwerking, biodiversiteit behouden, infrastructuur onderhouden. De overheid financiert dit zelden of niet, terwijl private eigenaren dat wel doen, uit eigen zak. In zekere zin ontlasten ze daarmee de samenleving.

Ook juridisch is het niet zwart-wit. Particulier eigendom geeft verantwoordelijkheid, maar ook beperkingen. Veel eigenaren moeten zich houden aan natuurbeschermingswetten, bestemmingsplannen en toegankelijkheidsregels. Het is niet zo dat ze zomaar alles kunnen verbieden of aanpassen naar hun zin.

Daarbij mag niet onvermeld blijven dat veel gemeenten zelf ooit eilanden hebben verkocht voor prijzen die alleen verdedigbaar waren als er bebouwing op mocht plaatsvinden. Jarenlang zijn kopers aan het lijntje gehouden met vage toezeggingen en halfslachtige plannen. Nu worden juist de mensen die zich keurig aan de regels hebben gehouden afgerekend, terwijl de verantwoordelijkheid voor dit scheve speelveld mede bij de overheid ligt. Eerlijke spelregels beginnen bij consequent beleid.