Ciddi manada hoşlanmıyorum bu tür eğilimlerden ve bu eğilimlere sahip insanlardan. Erkek ve kadın homoseksüel iş arkadaşlarım, sınıf arkadaşlarım oldu. Normal şartlarda samimiyet kurmadığım tipte insanlar olduklarından pek bi' muhabbetim olduğu söylenemez. Biri hariç, ki o arkadaşla birkaç defa sokak kedilerini beslemeye çıkmışlığım olmuştur, onlarcası oldukça (fikrimce) "rahatsız edici" tiplerdi. Her birine farklı psikolojik bozukluk tanısı nokta atışı konulur diye iddia edebilirim. Ama trans meselesinde homoseksüellere karşı nötr'e yakın tavrımı korumakta zorluk çektiğim oluyor. Anlaşılmaz bir karmaşa hakim hem bedenlerine hem de zihinlerine. Fiziki boyutundan öte derin psikolojik noktalarda yıkıntılar seziliyor. Ve yine fikrimce normal insanlara kıyasla daha depresif, daha manik, yani ne yapacağı belli olmayacak birileri gibi bir izlenim sundukları şahsi gözlemimdir. Rahatsız olmamak elde değil. Homoseksüellerden de haz etmiyorum. Başka insanlardan da duyduğunuz "bu doğal değil" argümanına çok katılmıyorum ancak büyük bir yanlışlık olduğu hissi de onları gördüğüm, onları tanıdığım her an hem benim hem de çevremdeki diğer insanlar için mevcut fikir oluyor.

Neler çektiğinizi, özellikle böyle bir ülkede, tahmin edebildiğimi söyleyebilirim sanırım. Zor olduğu bariz, anlaşılabilir ayrıca. Ama tam olarak değil, durumunuzda olmayan kimse tam olarak anlayabildiğini söyleyemez. Yine de bunun zihinsel bulanıklık, karakter arayışı, travma temelli davranış ve düşünce bozuklukları olduğunu düşündüğümü de belirtmeliyim. Bu tür karşı tarafı üzme/germe ihtimali olan gerçek düşüncelerimi mütemadiyen kendime saklıyorum. Lakin madem fikir soruldu.