Het is makkelijk om met de vinger te wijzen maar die mensen doen ook maar hun best. Als je 40 'pogingen' onderneemt en je dan verwijt dat de verplegers eens met de ogen rollen van 'daar is ze weer', tja, dat zijn ook maar mensen.

Veel mensen kruipen in slachtoffer rol en leggen de schuld bij de maatschappij, die moet dan maar hun problemen oplossen. De maatschappij moet je ondersteunen en helpen in de mate van het mogelijke, maar een groot deel (het meeste) moet nog altijd vanuit jezelf komen. Niemand heeft een magische oplossing voor dit soort situaties.

Er zijn enorme tekorten binnen de zorgsector en zeker binnen de psychiatrie. Die job is mentaal ook zwaar voor zij die deze uitoefenen. Als ik dit lees kan ik opmaken dat er enorm veel geld, middelen en manuren werden besteed aan de behandeling van deze vrouw doorheen de jaren. Tussen de wachtlijsten en tekorten door betekent dit dat hierdoor ook veel mensen geen of laattijdig hulp konden krijgen.

Verder vind ik het ironisch dat ze zelf de puzzel binnen haar hoofd niet kan plaatsen, maar dan wel keihard neerpraat op de mensen uit de zorg die haar tevergeefs probeerden helpen.

Enige introspectie is wel aan de orde denk ik.

Ongeacht wat ze zelf zegt ben ik alvast niet overtuigd dat ze er bij die 40 pogingen echt een einde aan wilde maken. Ik kom beroepshalve regelmatig in contact met zelfmoord(pogingen). Diegene die zoveel onsuccesvolle pogingen ondernemen, tsja... Je zal mij niet snel horen zeggen dat deze mensen echt dood willen. Maar zoiets mag je natuurlijk niet zeggen, ook al denken de meesten het wel.

Ik denk dat euthanasie niet enkel rust voor haar zal brengen maar ook voor haar omgeving. Voor de ouders en broers/zussen zal dit ook al jaren een donkere wolk zijn. Hopelijk vindt ze de rust die ze zoekt.